Ιστορία Πυγμαχίας

 Η ετοιμολογία της λέξης <<πυγμαχία>> προέρχεται  απο την αρχαία λέξη <<πυξ>> = μπουνιά + μάχη

Οι ρίζες της πυγμαχίας χάνονται στα βάθη των αιώνων, στην εποχή των Σουμέριων (5.000 π.Χ.),

Η πυγμαχία ήταν αγαπημένο άθλημα των Αιγύπτιων (σώζονται απεικονίσεις με σκηνές πυγμαχίας απο το 3.000 π.Χ.),  αλλά και των Αρχαιών Ελλήνων,

κάτι που φαίνεται μέσα απο τους στίχους του Ομήρου στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

Το 668 π.Χ., η πυγμή (Πυγμαχία) μπήκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγωνων και οι αθλητές φορούσαν γάντια απο δερμάτινες λωρίδες.

Πρώτος  Ολυμπιονίκης πυγμάχος ήταν ο Ονομαστός από την Σμύρνη.

Την εποχή της Ρωμα"ι"κής  Αυτοκρατορίας, οι αθλητές χρησιμοποιούσαν γάντια με μολυβδένιες αιχμές. Αυτή η αιματηρή μορφή της πυγμαχίας απαγορεύτηκε απο τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο.

Αρκετούς αιώνες αργότερα, στην Αγγλία του 1700, μπήκαν οι βάσεις για αποκτήσει το άθλημα τη σημερινή του μορφή και από αιματηρό σπορ να ενταχθεί στο πρόγραμμα των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, κάτι που έγινε για πρώτη φορά το 1904 (Σεντ Λιούις), ενώ καθιερώθηκε το 1920.

Στη χώρα  μας, το άθλημα υπάγεται στην Ελληνική Ομοσπονδία Πυγμαχίας η οποία ιδρύθηκε το 1951. Απο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες (1984)

έγινε υποχρεωτική η χρήση προστατευτικού κράνους για τα χτυπήματα.

Από το 1992 τη βαθμολογία των διαιτητών βοηθά αποτελεσματικά ηλεκτρονικό σύστημα καταμέτρησης χτυπημάτων. Στην πυγμαχία, οι δύο πυγμάχοι αγωνίζονται σε χρονικά διαστήματα (γύρους) στα οποία ο νικητής θα υπερτερήσει στα σημεία υπέρ του άλλου με χτυπήματα (γροθιές) πάνω απο τη μέση